Floor en Dempsey - Zwijndrecht

Net zwanger stort ik me met een bizarre informatiehonger op internet. De ontwikkeling van de frummel van week tot week, bevallen en erna. Alles is interessant want ik voel me een wandelend surprise-ei zonder gebruiksaanwijzing. Maar dat bevallen heeft mijn speciale aandacht. 

Met een medische indicatie wordt het een ziekenhuisbevalling. En ziekenhuizen zijn niet zo mijn ding. De geur, de sfeer en dan die naalden….iew! En waar het besef opeens vandaan komt weet ik niet meer. Eerder had ik het vast wel gehoord, maar de informatie zei me nooit zoveel. Niet gek, ik was toen niet in verwachting. Nu dringt het opeens goed tot me door: de verloskundige heeft gewoonlijk niet de tijd om je tijdens de hele bevalling te begeleiden. Zij (of hij) zal je vooral bijstaan tijdens de laatste fase, wanneer je gaat persen. Maar hoe moet dat dan met de rest van de bevalling? Zeg maar gerust, het langste en in sommige gevallen, moeilijkste stuk? Dan ben je dus op jezelf en je partner aangewezen. Wat een heftig idee! Je gaat zo’n spannende en belangrijke taak volbrengen. Goede steun en continu begeleiding lijkt me dan best belangrijk. Wat zeg ik? Onmisbaar!

Ergens in mijn zoeksessie duikt de term doula op. Al snel heb ik het in de gaten. Dat is het, dat wil ik! Ook mijn partner vindt het een fijn idee. Via via volgt contact met Marlies en ze zoekt ons op. Ze communiceert prettig en geeft direct een gevoel van vertrouwen. Wat een leuke vrouw! Zodra ze is vertrokken weten wij het eigenlijk al. Wij willen haar als onze doula.

In de maanden die volgen wordt ons positieve gevoel bevestigd. Marlies geeft ons informatie over het proces. Zwanger zijn en bevallen, wat gebeurt er in je lichaam? En wat kun je doen om het proces waar mogelijk positief te beïnvloeden? Ook helpt zij ons met het opstellen van een geboorteplan. En ze ‘zet haar röntgenbrilletje op’. Ze kijkt dwars door je heen en maakt je gevoelens en angsten bespreekbaar.

Als mijn bevalling (ein-de-lijk) begint is Marlies erbij…en gaat niet meer weg. Wat fijn! Omdat ze ons inmiddels wel kent heeft ze weinig woorden nodig om de juiste steun te bieden. Maar goed ook, de weeën laten mij weinig ruimte om te kletsen. De bevalling is ingeleid, iets wat ik graag anders had gezien. Het is een verjaardag maar ik vierde nog even geen feestje. De pijn is heftig maar Marlies doet er alles aan om een goede geboorte ervaring te creëren. Ik kom er dan ook op eigen kracht doorheen en beval zoals ik graag wil. Onze mooie dochter wordt alert en gezond geboren. Ik pak haar aan en ze staart naar me met een indringende blik. Wat een groots moment! En dit moment, maar ook de rest van de reis die we samen hebben gemaakt is ook vastgelegd door Marlies. Het boekje met de foto’s dat ze na afloop overhandigt is prachtig en verwoordt wat ik heb gevoeld. We zullen er vaak in kijken.

Het is duidelijk dat Marlies een vakvrouw is. Maar is doula eigenlijk wel een vak? Als ik Marlies zo zie zeg ik van niet. Het is geen werk want het staat nooit uit. Het is een zíjn. Andere doula’s heb ik natuurlijk niet aan het werk gezien. Maar wat mij betreft hoeft dat ook niet. Heb ik in de toekomst nog eens een positieve test in handen? Dan weet ik wie ik bel!